In 2005 werd in Nederland 68,5 miljard euro aan gezondheids- en welzijnszorg uitgegeven volgens de Zorgrekeningen van het CBS. Daarvan kon 75,3% aan een specifieke diagnosegroep worden toegewezen.

Van nog eens 10,3% (7,1 miljard euro) is vastgesteld dat de kosten wel aan een ziekte gerelateerd zijn, maar ontbreken gegevens voor een toewijzing aan een specifieke diagnosegroep. Het restant, 9,9 miljard euro (14,4%), blijkt niet aan een ziekte gerelateerd te zijn, vooral welzijnskosten. Dit laatste aandeel is fors toegenomen ten opzichte van de vorige Kosten van Ziektenstudie uit 2003, omdat het CBS het welzijnsdeel van de Zorgrekeningen fors heeft uitgebreid, ondermeer met de kosten van jeugdzorg en asielopvang. Een groot deel van deze uitbreiding betreft niet-ziektegerelateerde kosten, deze komen bij reeds eerder in de Zorgrekeningen opgenomen niet-ziektegerelateerde kosten: de woon- en huisvestingskosten in de verzorgingshuizen en de kosten van betaalde kinderopvang..

Psychische stoornissen vormen met 14,2 miljard euro de duurste specifieke diagnosegroep. Het merendeel van deze kosten komt voor rekening van twee aandoeningen, dementie en verstandelijke handicap. Het totaal aan kosten in de restgroep met niet toewijsbare en niet ziektegerelateerde kosten is met 16,9 miljard euro nog iets hoger. Op enige afstand van deze twee groepen komen op de derde plaats ziekten van het hartvaatstelsel met 5,5 miljard euro. Symptomen en onvolledig omschreven ziektebeelden volgen op de voet met 4,8 miljard euro. Ziekten van het spijsverteringsstelsel komen op de vijfde plaats met 4,6 miljard euro. Ook ziekten van het bewegingsstelsel en bindweefsel hebben met 4,2 miljard euro een fors aandeel.

De kosten zijn verdeeld over hoofdgroepen van diagnosen volgens de hoofdstukindeling van de negende editie van de International Classification of Diseases, injuries and causes of death (ICD) (WHO, 1977). Daarnaast zijn de kosten toegewezen aan 107 ziekten en aandoeningen, feitelijk een nadere onderverdeling van de ICD-hoofdstukken in 81 specifieke diagnosegroepen zoals dementie, beroerte en longkanker, en 26 restgroepen, bijvoorbeeld overige infectieziekten en overige hartziekten.